به نام خدا
همان طور که مطلع شدیم براساس قانون جدیدی که وزرات تحصیلات عالی قرار است تصویب کند از این پس پذیرش در دانشگاه های افغانستان براساس سهمیه بندی مناطق مختلف کشور انجام می شود.
نظرکارشناس برنامه رو در این باره میشنویم:
آنچه از شواهد برمیاد اجرای عدالت در ورود به دانشگاهها از جمله انگیزه هایی بوده که این قانون پیشنهاد بشه. اما بنده ریشه این مشکل رو در عدم تعریف درست و واقعی مفهوم عدالت و تعریف درست و صحیح اون می بینم.
اصولا عدالت به چه معنی هست؟
آیا عدالت به عنوان مثال یعنی توزیع یکسان ثروت و یا ارائه یک خدمت به طور مساوی؟
آیا عدالت یعنی برابری کمی؟
آیا این مفهوم واقعی عدالت هست؟
آیا مسئولین ما واقعا تعریف درست عدالت را نمی دانند یا ...؟
با روحیه نشاط و امید و خوشبینی جوانی در نظر میگیریم آقایون انقدر درگیر شوک ناشی از جریان قطری هستند که در تحلیل این مسائل عرضی و فرعی کمی دچار ساده انگاری شده اند و این موضوع از دستشون دررفته هر چند این ماجرا به طور خاص و در کل موضوعاتی که قانون اساسی رو زیر سوال میبره و سایر موضوعاتی که مربوط میشه به آموزش و دانشگاهها از مسایل بسیار با اهمیت و حساس کشور هست و اگه اهمیتش از اون مسائل بیشتر نباشه کمتر نیست.
من کمترین به عنوان یک دانشجوی گل ترم مفهوی که از عدالت دارم به شرح زیر هست.
( لطفا اگه تعریفم درست نیست دوستان، برادر نادانتون رو راهنمایی بفرمایند)
به نظر بنده یک تعریف خیلی ساده از عدالت یعنی توزیع یک کالا و یا یک خدمت بین اقشار مختلف با توجه به نیاز ، پتانسیل ها و شرایط و یا حتی میزان پذیرش ارائه آن خدمت یا کالا از سوی جامعه.
یک مثال ساده
پدری برای رعایت عدالت بین فرزندانش باید چه ملاکهایی رو مثلا در دادن کمک مالی به فرزندانش در نظر بگیره؟
آیا این پدر باید به همه فرزندان بدون در نظر گرفتن شغل ، سن و یا جنسیت به طور یکسان به فرزندانش کمک کنه تا عدالت را رعایت کرده باشه؟
آیا این مفهوم عدالته؟
امیدوارم منظورمو رسونده باشم....
از طرفی شاید این ماجرا زیاد هم ربطی به عدالت نداشته باشه و اصلا این بهانه ای نه چندان قانع کننده برای توجیه جامعه باشه و سرپوشی باشه برای تفکراتی که در آفریقای جنوبی چندیدن ساله مرده (راستی برای نلسون دعا کنید، چند وقتیه حالش خوب نیست)
به هرحال عقل سلیم میگه اگه کسی دندون درد داره باید دندون طرفو معالجه کنن نه بزنن چششو کور کنن . اگه اجرای کنکور مشکل داره باید در نحوه نظارت بر کنکور بازنگری بشه نه اینکه راه حل های انقلابی پیشنهاد بدند. حتی اینجوری هزینه ها هم خیلی کم میشه. یه حساب سرانگشتی این موضوعو ثابت میکنه.
موضوع خیلی سادست
نمیدونم شاید به این سادگی هام نباشه....
اما در پایان با تمام این تفاسیر بنده به شخصه از طرفداران تصویب و اجرای این قانون هستم و این قانون را در راستای منافع ملی کشور میدانم چون متاسفانه طبق واقعیت ها اکثریت افرادی که مقابل دولت می ایستند و درواقع مقابل ملت قرار میگیرند و مانع از پیشرفت و آبادانی کشور میشوند افرادی هستند که ساکن شهرهای جنوبی کشورند و در اثر تبلیغات و جو سازی سران تروریستها اغفال شده و در دام می افتند.
حتی شاید نیت بعضی از این افراد واقعا کمک به اسلام و مملکتشان باشد که متاسفانه در جهت درستی قرار نگرفته
شاید عامل اصلی این جریان عدم اطلاع ، اگاهی و بصیرت افراد جامعه باشد.
یکی از راههای افزایش بصیرت و هوشیاری یک جامعه از طریق کسب علم و دانش و قرارگیری در محیط های فرهنگی حاصل می شود پس منطقی بنظر میرسد که اولویت ورود به دانشگاهها برای جوانان هموطنی باشد که در شهر های جنوبی کشور عزیزمان زندگی می کنند و باید بیشتر بودجه های فرهنگی آموزشی به این مناطق تخصیص داده شود.
(نه ک الان اینطوری نیست!!!)
به امید افغانستان یک ملت
تیم کبیر رسانه ای بانگ هندوکش