یکدفعه یک دیو غوده سر از ته چاه بور کد:به به بخیر آمدی ..اینه روزی که بشه خودشی پیدا موشه ...دیو چندی ازی جمله ها گفت وداماد پادشاه دیل پاره شد .قریب بود دیل از دیلخانه شی کنده شوه! قد خود گفت خدایا مه پس روزی امادوم نمیدنیستوم که دیو چیشیم دراه ازمه بوده !! ددیو گفت تو که مره خوردون موخوری زودتر بوخور که کمتر زجر بیکشوم دیو گفت نه بچم مه اول یک سوال پرسان موکونوم اگه جواب گوفتی تو ر ایمگشت غرضدار نموشوم که هیچ . یک دانه ی قمتی هم تو ر میدوم بوبور د بازار سودا کو ولی هوش کنی دیگه ایسونا دیده نشی که باز از مه دیق موشی!
اگه جواب نگوفتی ایمشو تو ر یک یخنی جور کده موخوروم !!
دیو گفت دمه بوگوی بله دینا چی خبره!؟؟
باچه بیکارگ دَم خورد دَم خورد گفت د دنیا جان خوش است که جهان خوش است !دیو که گوشنه مورده امی یک گب بود !!فقط بوگوی آسمو ر دشـی داده از خوشی د پوست خو جای نموشود خوش نکده دیو گبایی حکیمانه ر خیلی خوش دشته گفت: ای شباز ای شباز زنده خو بشی قد امیزی گب خو! یک دانه یاقوت یک مرجان دشی دد از چاه بور کد خلاصه اینجی نجات پیدا کد امد خانه قضیه ر قد زن خو نقل کد قد آبه خو نگفت که آبه شی ترس خورده دیلپاره نشوه
زن شی چون دختر پاشاه بود وقصر آته شی پور از لولو ومرجان بود فامید که سنگ ها خیلی قمتیه خلاصه هردوی شی دبازار رفته سنگ ها را سودا کد و صاحب زروزیور بسیار شد سکه و پیسه ر سودا کده خانه وزمین و اسپ وقاطر و گاو وگوسفند خریده وصاحب عسکر ونوکر شدند دختر پادشاه باز هم د کاکایی رسید وتنبلک بیکار تاجرشد وکاسب وعاقل ومردم دار.آبه شی هم خدا را شکر هم یک عروس مهر زیبودار یافت هم باچه شی صاحب مال ومکنت فراوان شد کار که داین جی رسید دختر پادشاه شوی خوره گفت آکوم وخت شیه که آته مره دعوت کنیم قد خدم وحشر شی!!شوی شی هم قبول کد . آلی ای هردو ایتر با هم خوب شده که خدا بیدنه کلو نگوم که سر شومو د درد نیه مقدمات مهمانی که فراهم شد دختر پادشاه د پادشاه نامه نوشته کد که فلانه روز حاکم قد عسکرولشکر دخانه باچه آجه دعوته.
نامه د دیست پادشاه رسید وبسیار خوشحال شد دجواب نامه خط ریی کد که مه سرباز و لشکر زیاد دروم تو و شوی تو ا زپس خرج مو بر نمیی امی خط تو مو ر بسه. ولی دختر پادشاه یک خط دیگه هم ریی کد ایندفه خط ریی کد اول احوالات خود خوره و شوی و خوسور مادر خوره قید کده گفت :از قبله گاه محترمم دعوت می کنم که با جمیع خیل وسوار وپیاده خانه دختر و داماد دعوت هستید ما را بیش از ای چشم د راه نیلید!!پادشاه که نامه ر خواند قد خود گفت امیا که ایقدر خط کده دعوت موکونه شاید تحیه موره گرفته بشه بی هیچ هم که نیسته. د وزیر صاحب گفت کلانای مملکت و ریش سفیدای منطقه ودهقان وچوپان هرچی است خبر کده بار بسته کنید که بوریم دعوتی داماد مه خدا کنه چشت خو(آدمی که از بیماری تا لنگ ظهر خواب است)یک نان دده بیتنه!!
پادشاه امر حرکت دد و امدند وامدند تا د یک آبادی رسیدن که ازی پیش پادشاه اونجی ر ندیده بود نزدیک رسید که یک قصر از قصرپادشاه کده هم لوکس تر پادشاه که قصر دید هوش از سر شی پرید! قدخود گفت خدایا ای کاخ ازکیه که از کاخ ازمه هم جل وپل شی زیاده! گیردگوشه خوره سیل موکد که دخترشی از در قصر بور شد اَودیده بتک کده امد. پادشاه از اسپ تا شد دختر دیست آته خوره گرفت پادشاه هم رویی دختر خوره مثال کد هر دوی شی خیلی دیر چوخرا کد و چوخرا کداز چوخرایی دختر وآته گلوی دیگرا ره هم اودیده گرفت وخلاصه دختر وآته قصه های کهنه ره با هم نقل کد ونقل کد تا وخت نان خوردو شد دختر پادشاه دآشپز خو گفته بود که نان آته مره نمک نکنید.نانه که آوورد دیگا مزه ده کده تاریف کده موخورد ای پادشاه نان خوره خورد که مزه ید نمیده از دختر خو پورسید که ای غذا که تمام مزه شی د نمکه بچی ایره نمک نکدی؟!!
دختر پادشاه که گبایی آته خوره پگ شیره ددیل داشت گفت آتی شما ر نگفتوم قدری نمک دوست دروم از مه دلخور شدی !امونتور که تمام مزه غذا د نمکه تمام دلخوشی مه تویی شما گب مره نفامیدی ازمه قار شدی مره دباچه بیکارگ ددی گوفتوم روزی مره خدا میده گوفتی تو ره دباچه بیکارگ دشوی میدوم که چطور خدا روزی تو ره میده اینالی دیدی خدا چطور روزی بنده خوره میرسنه پاشاه یکدفعه دخود امد که ای بابا ای دختر چقدر هوشیار بوده و گبای شی جای پای دار!!پادشاه که پیر و ناتو شده بود دید هم دختر شی خوب دختره هم داماد دیگه او بیکار چشت خو نیسته و هردوی شی لایق وعاشق امو تاج وتخت پادشاهی ره هم د دوختر و داماد تحویل دد!!
اینه بدکیچا آدمی کی توکل باخدا کده کمر خوره بسته کنه و اینتیر یک سیاسر خوب دلبسته دشته بشه پوشت کاروزحمت بور شوه.خانه و عیال بادیانت دشته بشه از نان گدایی د پادشاهی هم میرسه خدا که داد نموگه تو باچه کی استی؟؟
نویسنده: افسانه ها وداستان ها همواره باعث گرمی کانون خانه و خانواده های مردم افغانستان وایجاد نوعی دلبستگی ومحبت بوده و هست خانه هایی ازجنس گل اما دارای بنیان پولادین وناگسستنی که معمولا کهنسالان وبزرگان حکایت و افسانه وداستان نقل میکردند وجوان ترها و کودکان پای صحبت هایشان که با لهجه هایی جالب و خوشایند گفته می شد می نشستند افسانه هایی بامضمون اخلاقی. توکل به خدا و تشویق به تکاپو وتلاش جهت فراهم کردن زندگی بهتر ب این اوصاف
هرگز کسی قطع ارتباط با ارحام نمیکرد واگر چند روزی همدیگر را نمیدیدند واقعا نگران می شدند وهزاران گفتنی های ناگفته ....
