دیرور پنجشنبه ۲۳/۹/۱۳۹۱پس از مدتها با چندتا از دوستان خانه ادبیات افغانستان تهران رفتیم واقعا به دوستان خوش گذشت هرچند که از پیاده روی خسته شدند ولی راضی بودند چون صحنه های خوبی را دیدیم ازهمه جالب تر دیروز در یکی از تالارهای حوزه هنری که تالار اوستا بود یک فیلم مستند اکران شد با عنوان "ریشه درخویش" به کارگردانی سرکار خانم مژگان ایلانلو و تهیه آقای پیر هادی که واقعا خوب تصویر شده بود و روایتی متفاوت از زندگی مهاجران افغانستانی بود.این مستند در مشهد فیلم برداری شده بود، زندگی هنرمندان افغانی را نمایش می داد که در ایران با وجود زندگی سخت و کار و کارگری از هنر و ادبیات و تحصیل دست نکشیدند و قبول کردند که زندگی همین طور هست پس به جای زانوی غم بغل کردند تلاش کنیم تا این شرایط را عوض کنیم و بهتر شویم. در این فیلم صحنه های مثل ایستادن کارگرهای هموطن در فلکه ی گلشهر که منتظر کاربودند و هنرمندانی که در کنار هنر کارهای مثل خیاطی و پسته شکستن انجام می دادند و همین مدارس خودگردان نمایش داده شده است. نشان می دهد افغانستانی ها با وجود این هم غم و غربت بازهم تلاش می کنند و تا به موفقیت برسد. انشالله به محض که این فیلم دستم برسد به شما دوستان عزیز هم نمایش خواهم داد. صحبت های خانم ایلانلو نشان می داد که واقعا از بودند دربین ما ها احساس خوشبختی می کند. من که واقعا از دیدن ایشان خوشحال شدم. خوشحال شدم هربار که خانه ادبیات میرم پشیمان نمی شوم چون هرباری با بزرگان زیادی آشنا می شوم که مرا برای رسیدن به هدفم پایدار تر می کند.
من از دوری تو می رنجم
اما مانده نمی شوم
هنوز دلم برای تو می گرید
اما اشک نمی ریزم
مبادا کسی بداند که من غمی بزرگ در دل دارم
غم نبودنت در پیشم
تو هستی و همان بودنت برایم ارزشمند هست
