بسم الله الرحمن الرحیم
پندمادر(افسانه ) د سرزمینی مابین کوه های بلند و خوش آب وهوا یک جوان خوش قد قامت و رشید د قول بابه وبابه کلان های خو زندگی موکد .مال وکشت بسیارخوب وپرحاصل وبروبزغاله ی وفار داشت ،بچه جوان خیلی تابع آبه خو (مادرش)بود وگبای شیره گوش موکد ود احترام دیگه سر زبون خلگ مردوم بود ،آبه شی ازحکایات قدیمی وتمثال های گذشته خیلی د خاطر خو داشت و هر بار د باچه خو نقل موکد ازجمله د باچه خو چند دفه گوشزد کد کی" باچه مه هر جای کی رفتی برو خدا پشت وپنای تو ولیکن د کوه سیا یک مغاره استه خدا بیاموز بابه کلان تواظهار موکد کی د اونجی نروید" مه هم د تو موگوم تو هم بخیر هر وخت خانه واله شدی وخدا د تو اولاد دد د اولادای خو بوگوی کی د مغاره ی کوه سیا نروه!!
بچه جوان هرچی ازآبه خو موپورسید کی د مغاره کوه سیا چی استه کی پشت د پشت تاکید مونید اونجی نرویم موکی د کوه هستیم مال وبزدریم روز زیمیستو میرسه گله د کوه، بارو هم بوباره ای گله ر د مغاره نبوروم د کجا بوبوروم ؟
آبه شی گفت:بچه مه خدا رایاد کد ه پس بیه خیره اگه مال هم دمبوشته(تلف) شد بان کی شوه د مغاره نرو که خدای ناکرده گرفتار کدام بلا بتر نشوی مه کی نرفتم وندیدم ولی خدابیامورزآته تو تادم آخردمه وصیت موکد هوش توبشه باچه دکوه سیا نروه کی مغاره کوه سیا اژدرماردره !
بچه جوان .....!؟
